Kunst & Spiritualiteit

Kunst & Spiritualiteit – expositie

Kunst maakt veel los, zet de kijker aan het denken en heel vaak gaat dat gepaard met emoties. De link met spiritualiteit kan in die zin dan ook snel gelegd worden.

Op dit moment zitten we met z’n allen in de overgang van een 3D wereld naar een 5D wereld.
Daardoor kunnen er veel lichamelijke en mentale of geestelijke reacties ontstaan. Een aantal van mijn werken beelden dat uit en de verborgen emotie die geuit wordt en daardoor door de toeschouwer misschien gevoeld wordt, past in het huidige tijdperk van die overgang van 3 naar 5D.

Als je deze werken wilt bewonderen; van 9 april tot 7 april exposeer ik samen met 8 andere kunstenaars in het Kruithuis in Den Bosch. Het thema van deze expositie is dan ook Kunst en Spiritualiteit.

Voor meer info, klik op de afbeelding onder dit bericht.

Tot dan!

Expositie – A mixture of digital and photographic art

Yep, een mix. Iets met kill your darlings en dat ik daar niet erg goed in ben…

Collectie samenstellen

Eindelijk kon ik dan gaan exposeren, he he! Maar ja, zoek de collectie dan nog maar eens uit…
Je voelt ‘m natuurlijk al…ik kon niet besluiten wat ik wilde exposeren. Mijn fotografische kunst of mijn digitale schilderkunst. Na lang wikken en wegen heb ik besloten om tegen alle onuitgesproken, maar vaststaande, expositie-regels in te gaan en het gewoon samen te doen. (Ik houd me sowieso niet graag aan regels die mij beperken.)
Dus vrij van die regels heb ik de collectie samengesteld en is het een mooi geheel geworden, al zeg ik het zelf.

Bevrijding

Het zijn ook beide passies en manieren waarin ik mij kan uiten. Dus het ene loslaten om me volledig te richten op het andere en visa versa gaat voor mij niet werken. Dus ook de regel die zegt dat je een niche moet hebben, heb ik in dit proces dankbaar maar beslist over boord gegooid. Wat een bevrijding! 🙂

De ruimte

Ik was al heel lang van plan om te exposeren, het stond hoog op mijn lijst. Maar ja, die eeuwige lastpost, de inhoud van mijn portemonnee.. niet voldoende om een ruimte voor een paar maanden van te kunnen huren. Gelukkig ontmoette ik via Facebook een oude kennis die zijn winkel aanbood als expositieruimte voor maar liefst 4 maanden! Dit heb ik natuurlijk met beide handen aangegrepen en door mijn onstabiele gezondheid de afgelopen maanden had ik de tijd om hiermee bezig te zijn. En nu is het resultaat dan ook te zien vanaf 13 november a.s.!

 

Nieuwsgierig geworden? Dit moet je weten als je er naar toe wilt:

Datum opening:  Zondag 13 November om 16.00
Waar:                    Provincialeweg 59 in Velddriel
Einde Expo:         9 Maart 2017
Openingstijden:  Woensdag tot zaterdag 12.00 tot 17.00
Duur:                    13 nov 2016 tot 9 mrt 2017

Doel was ooit interessant

Laatst ben ik met een collega naar het verlaten dorpje Doel in Belgie gereden.  Ik was er al eens eerder geweest, want een verlaten dorp kan fotografisch gezien interessant zijn. Kan ja, want Doel was dat ooit, nu helaas niet meer.
bushalte

Toeristisch samenkomen

Toen ik er voor het eerst kwam, ongeveer een jaar geleden, was dat op een zondag. Niet het juiste moment…. het was een soort toeristisch samenkomen van diverse Vlamingen en Nederlanders die invulling zochten voor een verloren zondag. Verder waren er diverse amateurfotografen met dito modellen in dito poses voor de cliché grafitti-achtergronden. Ook de Opel Mantra clubs waren aanwezig en lieten luidkeels de gepimpte auto’s fotograferen met ook weer graffiti op de achtergrond.

Graffiti

Graffiti? Ja graffiti. Het hele dorp is op een enkel plekje na gehuld in een bonte graffiti van het niet-kunstige soort. Het haalt compleet de charme en de authenticiteit weg van het verlaten dorp en haar woningen. En daarmee verdwijnt ook het verhaal. Die zondag waren er nog wel huizen en andere gebouwen te betreden. Je kon naar binnen en in een enkele woning of gebouw stonden nog wat meubels. Wat het direct wat mysterieuzer maakte.

Vandalisme

Vandalisme

Dat was afgelopen week anders. Nu op een doordeweeks dag, want geen toerisme.
Maar helaas was de graffiti verder uitgebreid en waren er nu overal sporen van vandalisme. Ingegooide ruiten, losgetrokken sponningen, gescheurde luifels etc etc… Hierdoor reed continu politie rond en waren er mensen bezig huizen dicht te timmeren met houten platen. De meeste huizen waren dan ook niet meer begaanbaar.

Dit is dan dus ook het duidelijke gevolg als verlaten locaties door horden mensen wordt bezocht. Begrijpelijk dus ook dat Urban-locaties door Urbexers uiterst geheim worden gehouden.

 

 

Doel Belgie
Jammer

Aan de rand van het dorp waren er nog enkele plekjes die enigszins onberoerd  zijn maar dat was dan ook echt alles wat er van over is. Heel jammer.
Dus wil je al heel lang een bezoekje brengen aan Doel, ik zou het je niet aanraden.
Wil je toch gaan voor de zeldzame overgebleven plekjes die er nog zijn, dan wens ik je succes.

Vertraging..

Hard gewerkt om alles neer te zetten en op te bouwen, klaar voor de reis…GO!
Maar die reis laat nog even op zich wachten.

Extreme Vermoeidheid

Op het moment dat ik kon starten als zelfstandig fotograaf werd ik langzaam overvallen door extreme vermoeidheid. Het was eigenlijk al een tijdje bezig.. Lusteloos voelen, geen inspiratie.. Maar ach, dat hebben de besten! Dus ik besteedde er weinig aandacht aan en ging ervan uit dat het wel over zou waaien. Helaas werd het erger, met af en toe een moment dat het beter leek te gaan en afgewisseld met vele momenten dat ik dacht overvallen te worden met griep.

Alweer moe?

Uiteindelijk door een opmerking van een vriendin (“ben je nu alweer moe”?) besefte ik me dat ik niet langer kon doen alsof het wel zou overwaaien.

Als eerste ging ik naar mijn acupuncturiste. Die testte een extreem lage energie in een bepaald gebied ( ik zal je niet vermoeien met een uitgebreide analyse over hoe acupunctuur werkt). Wat naaldjes gezet en de rest van de week merkt ik een aanzienlijke verbetering! Yeah! Eindelijk, ben ik ervan af!

Bloedonderzoek

Helaas, te vroeg gejuicht… het was maar voor korte duur…. De vermoeidheid kwam terug, bleef en was met momenten zo extreem dat ik wel de hele dag kon slapen. Na een dag werken plofte ik op de bank neer om er vervolgens alleen nog maar vanaf te komen voor het hoognodige.
 Toch maar naar de huisarts dan..
Bloed onderzocht op alle zaken die maar met vermoeidheid te maken konden hebben. Ik was ontzettend bang dat er niets uit zou komen. Dit is namelijk vaker bij mij het geval. Je duidelijk niet goed voelen maar bloed wijst niets uit. Heel frustrerend… En ja hoor.. De dag dat ik de uitslag kreeg was alles in orde. Niets raars, prima waarden.. Oh ja, alleen was er te zien dat ik Pfeiffer had gehad, dus dit kon een nasleep zijn.

Dat legde ik natuurlijk naast mij neer. Want wat je hebt gehad is geweest. Niet dus.. Het blijkt dat je juist heel veel last kan hebben van de nasleep.. Ik sprak iemand die exact hetzelfde had gehad, bij een natuurarts terecht kwam en door een paar behandelingen er bijna weer bovenop was. Aankomende woensdag heb ik een afspraak.

Alles gaat voorbij

Intussen probeer ik dus zoveel mogelijk te rusten, me geen zorgen te maken en me vast te houden aan het feit dat alles een keer voorbij gaat. Dus dit ook.
Anyway, het is dus even stil rond mijn fotowerk, maar laten ze we zeggen: stilte voor de storm, want die gaat er zeker komen! ?

Dramatische Mijmering

In mijn werk houd ik erg van het donkere en dramatische. Ook werk van andere fotografen met die sfeer inspireert mij.

Waarom?

Ik heb me afgevraagd waar dat eigenlijk vandaan komt. Ooit maakte een collega fotograaf de opmerking dat ze daar niet van hield het maakte haar somber. Ze hield meer van het frisse en vrolijke in de fotografie. Natuurlijk is zij een ander type fotograaf/kunstenaar dan ik, maar toch zette me dat aan het denken. Waarom vind ik dergelijk werk mooi? Waarom wil ik dat maken? Wat intrigeert mij daarin?
Is het omdat het meer diepte heeft? Meer vragen oproept? De toeschouwer nieuwsgierig maakt? Of kan men zich er beter mee identificeren dan vrolijke happy de peppie foto’s?
Ik denk zelf het laatste.

lost focusIdentificatie

Ik schuif niet onder stoelen of banken dat mijn leven zelf ook dramatische periodes heeft gekend. Daardoor kan ik het goed uitbeelden, ken de emoties ervan en als ik dergelijk werk zie kan ik me er dan dus ook mee identificeren.
Een lachende foto is zo cliché, zo gewoon. Zegt niets.. Dramatiek en diepere emoties maakt het voor mij een stuk interessanter.. Tenzij de lach iets toevoegt aan het verhaal.
Ik zie dat bij veel kunstenaars terug. Neem nou Antoine d’Agata. Werk met een diepere laag. Ik hou daarvan! Maar ook de gebeeldhouwde onderwater sculpturen van Jason deCaires Taylor ademt die sfeer uit… Prachtig!
Beide benaderen ook bijna het lugubere. Terwijl ik toch niets met horror heb.. Of onbewust toch?

 

Nieuwsbrief

Het toeval wil dat ik tijdens het schrijven van deze blog de nieuwsbrief kreeg van 500px en de titel was “The Dark Side of Photography”. Het stuk gaat niet geheel over sfeer maar voor een groter gedeelte over hoe een dergelijke foto tot stand komt en dat het vaak op een verkeerde manier wordt geschoten, geascendeerd.
Wat er wel in stond was:
As reportage, it opens our eyes to tragedies we might otherwise ignore; as landscape or wildlife photography, it reveals a beauty we too often take for granted, and encourages us to treat the planet with the respect it demands; as portraiture, it reminds us that each person has uncharted and unfathomable depths to their humanity that we may never truly understand.
Nou dat dus.

Ik weet niet of je veel hebt aan deze blog, maar het was zo maar even een mijmering die ik wilde delen. Een leuk gespreksonderwerp ook voor bij een glas wijn, by the way. 🙂
Als je jouw mijmering hierover kwijt wilt, ga vooral je gang, ik ben er erg benieuwd naar!

Over smaak valt niet te twisten

Een oud gezegde waar ik vaak aan moet denken sinds ik fotografeer. Om het voor het gemak maar even bij fotografie te houden: er zijn mooie foto’s en minder mooie foto’s. (Ervan uitgaande dat de juiste techniek, compositie en belichting is toegepast en geen amateuristische fratsen zijn uitgehaald in Photoshop, alhoewel daar ook een markt voor is) Maar wat maakt nou dat de ene foto mooi is en de ander niet?

Het oordeel van de toeschouwer

Na even googlen op “over smaak valt niet te twisten”, kwam ik dit tegen: “In 1979 stelde de Franse socioloog Pierre Bourdieu in La Distinction dat iemands smaak wordt bepaald door onder meer opvoeding, onderwijs, afkomst en (eventueel) sociale mobiliteit. Smaak is met andere woorden sociaal bepaald.” Daar wil ik nog wel een aantal zaken aan toevoegen. Want, wat raakt de toeschouwer? Wat is zijn/haar persoonlijkheid? Staat hij/zij bewust in het leven? Introvert of extravert? Behoudend of openminded? Dit is bij ieder persoon, naast de sociale basis, ook anders en daardoor is de smaak erg persoonlijk.

20140125_0182Geraakt worden

Naast de persoonlijkheid heeft het ook te maken met geraakt worden. Ik vind een foto pas mooi als ik er door geraakt wordt. En wat er dan precies geraakt wordt weet ik niet. Dat is ook niet belangrijk, het is het gevoel en de emotie wat het beeld op mij overbrengt. Dit hoop ik ook te bereiken met mijn werk. Het is in ieder geval wel mijn doel ?..

Fuck the teacher

Tijdens mijn opleiding merkte ik dat docenten zich onbewust ook schuldig maakten aan het beoordelen van werk door hun persoonlijke smaak mee te laten wegen. Zeker als de ene week wel iets mooi werd bevonden en de andere week niet. Al was er 1 docent die zich daar bewust van was en die je leerde achter jouw foto te blijven staan, ongeacht zijn mening. “Fuck the teacher” was zijn favoriete uitspraak. Die ik natuurlijk naderhand graag toepaste ?.
Wat ik vaak ook deed is kijken naar het eigen werk van de docenten. Daardoor snapte ik ook waarom hij of zij een bepaalde mening had.

Mijn smaak

Wat ik al zei, ik vind een foto mooi als ik er door geraakt wordt. Als het bij mij een emotie te weeg brengt. Ook houd ik van niet alledaagse fotografie. Ik ben bijvoorbeeld niet zo’n liefhebber van landschappen en natuur. Maar dat heeft hoofdzakelijk te maken met dat ik vind dat er teveel van hetzelfde is gemaakt. Platgetreden paden, niet vernieuwend. En dat heeft weer met mijn persoonlijkheid te maken. Vroeger als kind vond ik bijvoorbeeld de groep “Doe Maar” al niets, en waarom niet? Omdat iedereen het leuk vond. Dan is voor mij de fun er al af. En zo heb ik dat met heel veel dingen. Als iets in de mode is en je er mee dood wordt gegooid vind ik het niet meer leuk. Afijn, je kunt hier nog veel dieper op in gaan, maar laat ik het voor nu maar even houden op het feit dat er dus over smaak niet zoveel te twisten valt.

 

Poseren of niet?

Waar ik vaak met verbazing naar kijk en wat soms uitmondt in een lachbui, zijn foto’s met overgeposeerde mensen. Met overgeposeert bedoel ik houdingen en uitdrukkingen die onnatuurlijk zijn. Duckfaces bijvoorbeeld… Ooit weleens iemand gezien die er in het dagelijks leven zo uit ziet? Het ligt misschien aan mij, maar ik zie ze niet…Laatst kwam ik deze website tegen met foto’s van hilarische poses. Kijk en lach! ?

Maken of breken

Maar even serieus. Een pose of uitdrukking in het gezicht kan de foto maken of breken en de persoon in kwestie kan er voordelig of onvoordelig uit komen te zien.
Doordat ik vroeger zelf als model voor de camera heb gestaan, ben ik aardig thuis in wat wel en wat niet werkt. Maar de meeste mensen hebben die ervaring niet, dus als fotograaf moet je die daarom sturen.

72pix3

Ontspan en acteer

Persoonlijk houd ik sowieso niet van het geposeerde in een foto. Puur omdat het niet natuurlijk oogt.
Om het poseren er wel natuurlijk uit te laten zien, vraagt dat een beetje acteertalent van degene die gefotografeerd wordt. De chemie met de fotograaf is daarbij ook zeer belangrijk. Niets is dodelijker dan een gespannen sfeer.
Als de sfeer ontspannen en los is, zie je dat direct op een positieve manier terug. De gefotografeerde is ontspannen en durft zichzelf te zijn, waardoor je meer van zijn/haar karakter ziet.

Creëer karakter en verhaal

Een foto wordt dus pas interessant of mooi als het er allemaal natuurlijk uitziet. Ik laat mensen dan ook vaak niet lachend in de camera kijken. “Niet lachen!” roep ik dan. (Tenzij het moet voor de opdracht en het doel, maar dat is een ander verhaal)
Door dat op die manier te doen, creëer je een verhaal, creëer je emotie en laat je het karakter zien.
Lachende-in-de-camera-kijkende foto’s zul je bij mij weinig tegenkomen. Het is niet natuurlijk: niemand lacht de hele dag en een lachende foto oogt dan meestal ook een beetje nepperig. Tenzij het een spontane en echte lach is, wat je dan ook aan de ogen ziet. Maar dan nog, een lach is niet interessant het vertelt niets over de persoon.

 

ExplaningStiekem fotograferen

De mooiste foto’s zijn vaak de foto’s van mensen die niet in de gaten hebben dat ze worden gefotografeerd. Bijvoorbeeld in de straat- of documentaire fotografie. Je ziet alledaagse of heftige beelden die de kijker een verhaal vertellen. De persoon die gefotografeerd wordt is met iets bezig, is in gedachten verzonken, toont een emotie, etc. En dat is zelden een lachende. Misschien heb je weleens gemerkt dat je langer blijft hangen bij foto’s van mensen die op deze manier zijn gefotografeerd. Dit komt door het verhaal wat er achter steekt en de diepgang die zo’n foto daardoor krijgt. Als kijker wordt je nieuwsgierigheid en je medeleven hierdoor getriggerd. Je kunt jezelf ermee identificeren. Een lachende portretfoto heeft dat allemaal niet. Het zegt niets over het karakter of de persoon en vertelt geen verhaal. Zelf maak ik de mooiste foto’s als mensen niet in de gaten hebben dat ze worden gefotografeerd. Of je hoort mij ineens roepen: Ho, stop! Blijf zo zitten!
Maar ook dan is meestal de magie weg omdat men dan weet dat ze gefotografeerd worden, en dat zie je.
Of….. degene is uitermate fotogeniek en op z’n gemak.