Dramatische Mijmering

In mijn werk houd ik erg van het donkere en dramatische. Ook werk van andere fotografen met die sfeer inspireert mij.

Waarom?

Ik heb me afgevraagd waar dat eigenlijk vandaan komt. Ooit maakte een collega fotograaf de opmerking dat ze daar niet van hield het maakte haar somber. Ze hield meer van het frisse en vrolijke in de fotografie. Natuurlijk is zij een ander type fotograaf/kunstenaar dan ik, maar toch zette me dat aan het denken. Waarom vind ik dergelijk werk mooi? Waarom wil ik dat maken? Wat intrigeert mij daarin?
Is het omdat het meer diepte heeft? Meer vragen oproept? De toeschouwer nieuwsgierig maakt? Of kan men zich er beter mee identificeren dan vrolijke happy de peppie foto’s?
Ik denk zelf het laatste.

lost focusIdentificatie

Ik schuif niet onder stoelen of banken dat mijn leven zelf ook dramatische periodes heeft gekend. Daardoor kan ik het goed uitbeelden, ken de emoties ervan en als ik dergelijk werk zie kan ik me er dan dus ook mee identificeren.
Een lachende foto is zo cliché, zo gewoon. Zegt niets.. Dramatiek en diepere emoties maakt het voor mij een stuk interessanter.. Tenzij de lach iets toevoegt aan het verhaal.
Ik zie dat bij veel kunstenaars terug. Neem nou Antoine d’Agata. Werk met een diepere laag. Ik hou daarvan! Maar ook de gebeeldhouwde onderwater sculpturen van Jason deCaires Taylor ademt die sfeer uit… Prachtig!
Beide benaderen ook bijna het lugubere. Terwijl ik toch niets met horror heb.. Of onbewust toch?

 

Nieuwsbrief

Het toeval wil dat ik tijdens het schrijven van deze blog de nieuwsbrief kreeg van 500px en de titel was “The Dark Side of Photography”. Het stuk gaat niet geheel over sfeer maar voor een groter gedeelte over hoe een dergelijke foto tot stand komt en dat het vaak op een verkeerde manier wordt geschoten, geascendeerd.
Wat er wel in stond was:
As reportage, it opens our eyes to tragedies we might otherwise ignore; as landscape or wildlife photography, it reveals a beauty we too often take for granted, and encourages us to treat the planet with the respect it demands; as portraiture, it reminds us that each person has uncharted and unfathomable depths to their humanity that we may never truly understand.
Nou dat dus.

Ik weet niet of je veel hebt aan deze blog, maar het was zo maar even een mijmering die ik wilde delen. Een leuk gespreksonderwerp ook voor bij een glas wijn, by the way. 🙂
Als je jouw mijmering hierover kwijt wilt, ga vooral je gang, ik ben er erg benieuwd naar!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *